Nye innlegg på Superblink

Nå har både David og Peter skrive på Superblinkbloggen. Sjå kva dei har skrive her

Svømmebasseng

Heilt sidan me flytta til Juliaca har me sett fram til at svømmebassenget skal bli ferdig. Og for eit par veker sidan åpna det. Det er berre nokre kvartal frå oss, og ser flott ut. Sist laurdag tok me ein mannetur til bassenget. Der var det greie garderobar, med skap til å låsa inn klær i, og sjølv om det ikkje var gullreint, så var det greit.


Dei har sagt at dei skal varma opp vatnet ganske bra, men det var ikkje heilt som forventa. Det var som årets første sjøbad på Jæren! Men det var eit par rutsjebanar og eit barnebasseng, med litt varmare og litt skitnare vatn. Det varte ikkje så lenge før eg måtte finna håndkle til gutane, men etter å ha varma seg litt på land, var det uti igjen. Det er ganske godt og varmt inni svømmehallen, for den er bygd som eit drivhus.


Alt i alt var det ein vellykka ettermiddag.
Når me var i bassenget, så var det ein kar som gjekk rundt å filma, og spurte oss om kva me syntes om bassenget. Når eg låg på sjukehuset å svitsja på TV-en, kom eg over ein TV-reportasje om bygginga og innviianga av bassenget. Og der kom sjølvsagt me blekansikter med. Så nå har me vore på lokal TV i Juliaca.
Etter reportasjen var det ein kar som hadde ein betraktning om dette nye bassenget, at det var flott at det var fullført og bla, bla, bla. Og så sa han: Det som er flott å sjå, er at dette nye bassenget kan trekka til seg turistar, slik som dei nordmennene som me såg!!

Galleblæra mi er historie

Eg vakna ein morgon i sist veka, med vondt i ryggen. Men etter å ha kjent etter litt, fann eg ut at det var gallesteinen som irriterte meg. Eg gjekk på stam-sjukehuset mitt, vart gjennomlyst, og ganske rett så var det ein gallestein som hadde posisjonert seg der det gjer mest vondt. Den var stor som ein oliven og sat i utgangen av galleblæra.
Doktoren gav meg nokre piller og ei gyselig seig saft eg skulle ta nokre dagar. Før eg gjekk heim fekk eg og ei sprøyta med smertestillande som hjalp mot smertene. Dei neste dagane var det litt murring, men ikkje store smerter.
Søndag begynte det neste kapittelet i soga om gallesteinen.
Me var i kyrkja om formiddagen, så var me ute og åt middag, og etterpå var me på kaffi hos fam Mulelid. Etter litt kaffi og is, var det ikkje lenger behagelig å sitta i sofaen, så eg begynte å virra omkring. Etterkvart for eg ned på sjukehuset og ba om ei sprøyta med smertestillande. Eg gjekk heim, men hadde ikkje same effekt av sprøyta som veka før. Eg veit ikkje om det hjalp i det heile. Men eg tenkte det ville roa seg, så eg la meg. Men det var ikkje mange sekund eg låg på same sida. Til slutt sparka Brith-Jorunn meg ut av senga, og sa at eg måtte koma med på sjukehus. Me ringte til Tor Egil, og han kom å passa hus og barn, mens me for på sjukehus. Der fekk eg ei sprøyta til, men den hjalp heller ikkje. Til slutt krevde BJ at dei ga meg noko narkotika, og då roa det seg. Det vart bestemt operasjon neste morgon, og me låg på sjukehuset.
Kl 09.30 vart eg køyrd på operasjonssalen. Før operasjonen begynte, så ba dei om at alt måtte gå bra. Eg følte meg i trygge hender, det var same doktoren som lappa saman fjeset mitt og. Etter eit par timar var operasjonen over, og galleblæra mi var stor og stygg, betent og fæl.
Eg vart liggande på sjukehuset til torsdag morgon, og fekk mest ikkje mat, men fekk ein del intravenøs næring.
Nå er eg sjukmeldt eit par veker, men eg ser kva tid eg føler meg i form til å begynna litt smått igjen. Det versta er at eg ikkje kan ta Mika og Solveig når dei seier: "komma"

David og Peter blogger

David og Peter har blitt spurd om å blogga på Superblink. Dei har nettopp begynt, så det er bare presentasjonen av dei som er klar. Den kan du sjå her
Dei kjem til å skriva litt forskjellig frå Peru, så følg med!

Ut på tur

Det har blitt skrive mykje gildt på andre bloggar om turen til Putina sist helg. Så sjå på dei. På laurdag tok me mannfolka ut på tur, med dei av ungane som var i stand til å gå eit stykke. Me hadde nemlig sett oss ut ein topp som skulle bestigast.
Det var fleire hundre meter stigning, før me nådde varden på 4130 moh. Då var det godt med litt kaffi og snadder. Det var flott utsikt i alle retningar.

Kjøretøy

Ein av gledene ved å vera misjonær er at me får prøva mange forskjellige kjøretøy. I august var eg i Tacna ein tur saman med ungdomane i "Luteranos al toq". Då traff eg ein venn frå tida me budde i Tacna. Han hadde motorsykkel, som eg fekk sitja på med og køyra. Det var kjekt.
Og nå i begynnelsen av september, fekk me ansvar for ein annan bil, ein Hyundai minibuss. Forandring fryder:)

Ellers kan eg fortella at Brith-Jorunn har reist på kvinnemøte til Crucero, og eg sit her og lurer på korleis dette skal gå...

Kaffikopp

Brith-Jorunn var på byen ein dag, og kom heim med nokre tåpelige koppar. Dei er enorme!
Problemet når me bur nesten 4000 m.o.h er at vatnet koker på nokon og 80 grader. Tar du det og tømmer det oppi ein balje(les: Brith-Jorunn sine koppar) då er den p........ lunka før du veit ordet av det.
Eg drømmer om ein høg og slank Figgjo-kopp. Det er ikkje så lenge til bursdagen min, forresten! På forhånd, takk:)

Bakedag

Denne veka fekk Silas ein god ide, han ville invitera vennene sine på bakedag. Dei var ikkje vanskelige å be, og stilte opp. Det vart boller med sjokolade inni. Dei sto på, og gutane tok til og med oppvasken etter bakestyret.

Forebyggande skilting

Her ein dag såg eg eit skilt/plakat som gjorde inntrykk på meg, håper det gjer inntrykk på dei det er skrive til og.
På skiltet står det noko sånt som: Forbudt for forbryterar og tjuvar å koma inn i, og bevega seg rundt i dette området.

Lidelsens problem

På onsdag var eg på ledarmøte i Sullca i Moho, og før me starta prata me litt utanfor kyrkja. Ein av pastorane spurte meg eit vanskelig spørsmål. Kvifor skjer det vonde og triste ting for dei som begynner å gå i kyrkja vår? Han fortalte om fleire som hadde begynt å gå i kyrkja, men så hadde eit av dyra deira døydd, og då hadde dei heilt mista motet. Folk seier det er på grunn av at dei har begynt å gå i den evangeliske kyrkja.
Me snakka saman om kva Bibelen seier, og at den ikkje lover eit problemfritt liv sjølv om me tar imot Jesus. Men det verdensbildet som folket her har, er at ingenting skjer på slump. Dei er vant til å tenka at skjer det ei ulykka i familien, så er grunnen at dei ikkje har ofra nok til Moder Jord eller til fjellgudane. Det kan vera vanskelig å forstå at det vonde og triste eg opplever ikkje er konkret straff for noko eg har gjort, men ein følge av at alt her på jorda er prega av syndefallet sine konsekvenser.
Ein annan av lederane i Moho sone fortalte at to av barna hans døydde, og at det ikkje var så enkelt å forstå. Men det at han fortsatt er aktiv i kyrkja, viser at han ikkje er kristen for å ha eit problemfritt liv, men for å ha fått eit evig liv, og håp om ein evighet der alt er bare godt.
Ein annan av lederane som var med på dette møtet, opplevde at sonen på 24 år døydde av kreft for ca ein månad sidan. Eg tala i begravelsen hans sist eg var i Moho.
Når me gjekk inn og begynte møtet, brukte eg ein del tid på å visa ut frå Bibelen at Jesus ikkje lover oss eit liv utan vanskeligheter, men å vera med oss gjennom alt me møter, og leda oss heim til staden utan sorg og gråt.
Eg trur det var viktig for dei å få litt undervisning om dette.

Første møte i Azangaro

I dag var me med på misjonshistorie. Oppstart av ny menighet i Azangaro vart markert med stort(og langt) friluftsmøte på Plaza de Armas i sentrum av byen. Mange forskjellige musikk-grupper(og musikkstilar) var med å vitna om Jesus med sang og musikk. Me hadde leigt eit skikkelig høgtalar-anlegg, så mange fekk høyra sang og vitnesbyrd.
Formann i Concilio Nacional(hovedstyret) tala enkelt og klart, og ca 15 kom fram til forbønn. Eg snakka med ein som ville ta imot Jesus som sin frelsar, det var stort. Be om at han må koma i kyrkja å få bli bevart og grunnfesta i trua.


Under heile møtet sat ei gruppa under plattformen og ba for folket og møtet.
Me har fått leiga eit lokale på ein strategisk plass i byen, og skal ha møter der torsdag og søndag. i dag fekk me ein heil del kontakter som me kan besøka og samtala med.

Det er kjekt å vera i gang, og det var ein flott start på arbeidet i Azangaro.

Før møtet i dag var det gjort ein del for å gjera kyrkja kjent, og for å invitera folk til åpningsmøtet. Dei hadde laga nokre store plakatar som var hengt opp godt synlig i byen. Dei hadde delt ut tuesnvis av invitasjonar, og på laurdag køyrde me rundt med høgtalar på bilen og inviterte til møtet.
Og det var mange folk som kom og var med på møtet. Ein god gjeng kom og frå kyrkjene våre i Juliaca, og var med å støtta opp om det nye arbeidet.

Silas skulegutt

I dag var det første skueldag her i Peru, og alle var samla på skulen i Arequipa. For Silas var det ein spennande dag, første skuledag. Det var tre førsteklassingar, bare gutar. To skal gå i Juliaca og ein i Arequipa. Det var bare ein lærar igjen frå sist skuleår, så det var nok ikkje bare Silas som var spent på oppstarten. Virker til å vera ein flott lærargjeng, for ikkje å snakka om elevgjeng. Dette året er det 19 elevar på den norske skulen i Peru, 12 av dei bur i Juliaca.
Brith-Jorunn sa til Silas at i morgon trengte han ikkje å gå på skulen, men då vart han noko oppøst heilt til hu sa det var ein spøk.
Det var stas å begynna på skulen, det syntes dei store gutane og.

Ungdomsarbeid

I juli begynte me med ei ungdomsgruppa kvar onsdag kveld. Me begynner me litt enkel mat og prat, så syng me og har andakt, før me leiker litt.
Oppslutninga har variert ein del. Sist veka var me 4, då var me litt mismodige, men i kveld var me 13, ny rekord!
Dei har eit liknande ungdomsarbeid i Arequipa, og dei reiser ein del rundt på turnear for å oppmuntra kyrkjene og hjelpa dei i evangeliske aksjonar. Håper at me og kan få til dette.
Denne helga tar eg med meg to av ungdommane til Tacna, saman med gruppa i Arequipa. Greit å vera med å sjå korleis dei arbeider, og få inspirasjon.

Snadder!

Huset på prærien

På mandag var me invitert ut til nokre misjonærar som bur utanfor byen her. Kona er frå Tyskland og mannen frå USA. Dei har tre barn, og driv ein leirplass/kurssenter. Det bur og ei enslig dama der, og dei skal ha tre ettåringar dette året, som lærerar og til å hjelpa til på leirplassen og i kyrkja dei har i Juliaca. Det var koselig å vera saman med dei. Sidan det var Peru sin nasjonaldag, leika ungane med kinaputtar, og me vaksne med rakettar.
Der dei bur er det ikkje strøm, men dei har nokre solcellepanel slik at dei har lys nokre timar om kvelden. Når det er arrangement der bruker dei og eit aggregat. Dei må inn til byen for å handla, og handler to ganger i veka. Litt annleis enn livet vårt. Dei har heller ikkje ein bestemt periode dei er ute for. Dei blir der til Gud kaller dei til ein annan plass.

Sjuke barn og skamslått kåna

Denne veka har det skjedd litt av kvart. Brith-Jorunn og eg tok oss ein fjelltur ein dag, og på vei ned frå ein topp låg hu plutselig flat på bakken. Hu fekk ein liten idrettsskade, sjølv om eg ikkje syntes det var noko fall å snakka om, så prøvte eg å trøsta litt.

Som om ikkje dette var nok, så har både Solveig og Mika blitt sjuke, og er varme i hovudet og korte i lunta. Dei et lite og søv mykje.

Mika

Det er ein familietradisjon å ha sans for hattar

Kan eg få ein kjeks?

Tusen takk!

Det er kjekt med gryter!

Det har gått lang tid der eg ikkje har fått lagt ut bilder, så nå må eg ta igjen det forsømte. Her er nokre av Mika.

Ny bil

Som ein del av dykk veit, så synes eg at det er kjekt med bilar. Og eg synes det er kjekt å prøva litt forskjellige kjøretøy. Denne månaden har eg disponert den nyaste bilen misjonen har. Ein Toyota Fortuner firhjulstrekkar. Det er ein flott bil. Sjølv om den Landcruiseren me har hatt til nå, er litt meir traktor, så trur eg at eg skal koma fram dei fleste plasser med denne og.

Sist helg var eg i Moho, det er der det er dårligast vei. Eg kjende eg dunka nedi av og til, men ellers fungerte den glimrande.

På vei heim frå Moho, låg eg bak ein lastebil på ei lang sletta. Eg la meg ut og ga gass for å koma raskt forbi. Då seier ein eg hadde med meg i bilen: Hål. Eg bremser det eg kan og svinger inn i min egen kjørebane. Det smell og me hopper i stolane. Når eg stopper og ser på hålet, så har dei grove ei grøft på ein meter over halve veien, og det var rett før eg sette nasen nedi den.

Bilen såg heldigvis like heil ut! Når eg kom heim såg eg at den hadde fått ei skrapa under støtfangaren og ein trøkk under stigbrettet, men det kunne vore mykje verre!

I Jungelen

Dei første dagane i juli tok me med dei tre eldste og reiste til jungelen. Me tok fly frå Cuzco til byen Puerto Maldonando. Der vart me henta i buss og køyrd til elva, så reiste me 1 og ein halv time på elva Madre de Dios før me kom fram til plassen me skulle bu.

Når me satte oss i elvebåten, kom det ein og helsa på oss. Det var ein som har vore misjonær i Peru som var reiseledar for ei gruppa med nordmenn.

Då me kom fram til "lodgen"(hotellet), fekk me mat, så fekk me sjå hyttene me skulle bu i, før me for ut på første utflukt. Det var til ei øy med masse apekattar. Guiden hadde med bananer, og me fekk sjå forskjellige typar apekattar.

Om kvelden reiste me ut på elva for å sjå caiman, ein liten krokodille. Dei såg me mange av dei dagane me var der.

Den dagen då me såg mest spanande dyr, reiste me oppover ei lita sideelv til Madre de Dios. Me gjekk av båten og gjekk ein tur i jungelen. Ein plass var det eit hål i jorda, og der stakk guiden inn ein pinne, og så kom det ut ein tarantella. Etter ei lita stund kom me til ein plass, der det låg ein giftig slange og ruga på egga sine. Så gjekk me i båten igjen, og reiste lenger opp i elva for å fiska. Han som køyrde båten, fekk ein Piraya! Så reiste me litt lenger ned igjen, og rett før me stoppa, såg me ein liten krokodille som hoppa uti elva.

Så var det å hoppa uti elva me hadde fiska piraya i. Slikt sett ein spiss på badet. Silas likte best å bada i sorpa på elvebredden, men me andre leika Tarzan med eit tau og slengte oss uti elva.

Den siste dagen var me på ein ganske lang tur, der me både gjekk og padla. Me såg og høyrde mange forskjellige fuglar og dyr, men det eg kjem til å huska best er den eg ikkje såg. Me padla i ein liten innsjø langt inni jungelen, me såg skilpadder, caimanar og forskjellig. Så seier plutselig guiden "forsiktig" og padler raskt ut frå ei lita vik, Anaconda! Nokre få meter frå oss var ein 6-7 meter lang anaconda. Dei som sat bak i båten såg den, men ikkje eg! Me høyrde den bevega seg, og såg graset bevega seg, men den forsvann litt for fort. På veien heim den dagen høyrde me eit fælt rabalder i skogen innforbi stien der me gjekk. Då var det villsvin som herja på. Dei kan vera aggresive, så det var visst godt dei ikkje såg oss.

Det var nokre opplevelesesrike dagar, og "lodgen" me budde på var flott. God mat og fint område.

Nettsida til lodgen me budde på finn du på denne linken: http://www.ecoamazonia.com.pe/

Vil du sjå bildene større, kan du klikka på dei:)

Endelig kom min nye datta

Nå er det lenge sidan sist eg skreiv noko på bloggen. Men eg lover at det skal bli oftare oppdatering frå nå av. I ettermiddag kom nemlig min nye PC. Eg bestilte den 30.mai, så det var på tide. Men eg rekner med at eg skal ha mykje glede av den i lange tider.

Her kjem litt stikkord om kva dokke kan venta dokke å få meir info om framover. Ein fantastisk jungeltur med mange festlige dyr, nybrottsarbeid i ein by som heiter Azangaro, oppstart av nytt ungdomsarbeid m.m

Følg med!